Verhalen uit Rikansalla: 'Paralyse'
Toen ik stond aan te schuiven om drank te bestellen dacht ik dat ik Piechem Pinner zag lopen over het met twee grote tenten, een kleiner overzeild podium en een heleboel omringende caravans, kraampjes, togen en schuiltentjes beschilderde, tegen de laatste verwachtingen in droog gebleven terrein. In gezelschap van een mij zeker onbekende, uiterlijk leeftijdsloze man wekte hij een verwarde indruk. Piechem was de avond ervoor in een rusteloze slaap gevallen onder het irriterende geluid van talloze vlagen stortregens die tegen zijn raam kletterden en een gure wind die er met onregelmatige tussenpozen ook nog eens steeds dezelfde berkentak tegenaan zwiepte. Waar zijn plotse ontwaken aanvatte met een hem ondertussen welbekende slaapparalyse, voelde hij zich al snel uit zijn lichaam richting plafond zweven. Bovengekomen keek hij neer op zijn slapende zelve en zag tot zijn afgrijzen een lugubere gedaante op een stoel aan zijn hoofdeinde zitten. Toen deze zijn met een lange, donkere, door overm...