Naam- en eindeloos

De eerste tekenen van de naderende herfst begonnen zich voorzichtig te manifesteren. Even voor het ochtendgloren verzamelden we op de via pamfletten en affiches aangekondigde locatie en zetten we ons daar op een zelfgekozen plek op de grond met het aangezicht naar het oosten gericht waar dra de zon op zou komen. We namen het voor ons gelegen veld in ons op met al onze zintuigen. Het was een ruw, oneffen terrein waar zandgrond overging in leem (het eerste had sowieso nog duidelijk de bovenhand) en waarin sporadisch enkele stukken rots verspreid lagen. Zodra de eerste stralen de nachtelijke nevels verdreven, kleurden her en der opduikende bosjes lavendel de door lage duinruggen ingesloten vlakte deels purper met hun laatste bloeisels van het jaar. We namen de hele scene gedetailleerd in ons op en gedurende de ganse voormiddag lieten we onze tot op zekere hoogte gericht losgekoppelde gedachten hier in meditatieve, volatiele cirkels rond bewegen. Dit ging door totdat de zon haar hoogste pu...

Een ouderdomskenmerk dat hij niet had zien aankomen was dat zijn speekselproductie doorheen de jaren aanzienlijk de hoogte in was gegaan, in zoverre zelfs dat het hinderlijk werd. De laatste tijd had hij het gevoel dat hij constant overtollig vocht aan het doorslikken was waarbij hij in gezelschap regelmatig pas echt in de problemen kwam als hij tijdens het praten de overvloedig vrijkomende sappen niet snel genoeg weg kon werken waardoor ze zich via zijn mond in onsmakelijke, draderige geuten een weg naar buiten zochten en vaak ook vonden. In de concentratie van het schrijven van een finale brief aan zijn kinderen kwamen ook enkele flinke slokken uit zijn mondhoek gegulpt die het papier getekend hadden. Gebruik makend van doordrukvellen had hij de drie brieven in één keer geschreven (zijn krachten hadden hem immers in dergelijke mate verlaten dat hij het niet zag zitten ze afzonderlijk neer te pennen), en de eerste bladzijde van de bovenste, die voor Barbara was bedoeld, vertoonde in ...

Ze hadden indertijd een nieuw stationsgebouw neergeplant. De oude infrastructuur stond echter nog altijd grotendeels recht, en de verlaten kantoorblokken rond de voormalige stelplaats waren niet langer afgesloten. In één van die reeds jaren verlaten en aan verwaarlozing ten prooi vallende betonnen constructies - een troosteloze setting die op een veel later moment in mijn herinnering qua aanvoelen de omslag zou maken naar sfeer- en karaktervol – brachten we vele avonden en nachten door. Vandaag had de jeugd het overwegend laten afweten, of ze waren alleszins vroeger vertrokken dan hun gewoonte was. Na middernacht bleef ik enkel nog over met het oudere echtpaar Reynolds dat geen geld had om op café te gaan en het isolement van haar armtierige woning al enige tijd routineus hierheen ontvluchtte, en met Berglund Nogami, een Amerikaan die eruit zag zoals je kon vermoeden dat Radio Raheem uit 'Do the Right Thing' momenteel voor de dag zou komen. Verder was enkel nog de loden hitte ...

Am Vorabend der Ausgabe von 'Message from the West' führt ein umfassendes Gespräch mit Slow Bear uns, beim Durchgehen seiner zahlreichen künstlerischen Leistungen, unter anderem an den unergründlichsten Tiefen woraus Kreation entsteht, der Interaktion zwischen Text und Musik, und dem Heil das er von Kunst als sozialen Macht erwartet um zerstörte spirituelle Verbindungen zu beheben, entlang. Nach einem beunruhigenden Pfad als Gitarrist-Songwriter von Grant Moff Tarkin, wovon der Hauptweg sich im Laufe der ersten Dekade dieses Jahrhunderts schlängelete, schwamm Antreiber Huddie inzwischen auch durch viele Gewässer unter seinem, anfänglich als Solo-projekt ins Leben gerufen, neuen Künstlername. Auf seinem jüngsten Wurf, abermals einem produktionellen Zusammenarbeit mit Katie Alice Greer, demonstriert eine Kollektion trickreich verstohlen geniale Songs die treiben auf faszinierenden Texten, catchy hooks und grellen Schaffung der Atmosphäre, dass Slow Bears kreative Welle noch gar n...