Naam- en eindeloos

Zoals iedere ochtend wanneer hij geen klus had weten te versieren rinkelde zijn mechanische wekker hem exact om tien uur wakker. Een half uur later had hij zich meestal met een barstende hoofdpijn uit zijn bed geworsteld gekregen. Dan plenste hij wat water uit de kraan, dat in zomers als deze niet koeler dan lauw werd, over zijn gelaat, poetste hij plichtmatig zijn tanden, trok zijn afgeleefde bruine pak aan, dronk enkele flinke teugen uit een karton sinaasappelsap uit de ijskast, en zocht zijn bescheiden tweekamerwoonst in het op dat moment al in verval geraakte en dus min of meer betaalbare Bunker Hill, L.A. af naar wat muntstukken of – als hij geluk had – een schaars bankbiljet. Zo ook die dag. Met het bij elkaar gesprokkelde geld trok hij vervolgens te voet de richting van Hollywood en Santa Monica blvd uit, en hield hij halt bij een somber, langdurig niet opgefrist dinercafé - het heette het Columbia-buffet - waar de serveuse even levensmoe leek als het interieur en het niemand ie...

Wie ervan uit gaat dat het bestaan van de mensheid door het verstand geleid wordt, vernietigt de mogelijkheid van het leven. Aldus vluchtten ze gevieren bij het eerste schemeren halsoverkop de honderden kilometers bestrijkende, verlaten, ondergrondse zoutmijn in. Dat was op de dag dat de zon in het westen was opgekomen. Zelf was ik er ook bij. Al van bij de eerste herinnering vervaagden de aangezichten van de anderen richting vergetelheid. Gelet op de nevelig nagelaten impressie van scheepsbeschuit, moessonregens en ziltige, gebarsten lippen heb ik een bijzonder ernstig vermoeden dat ik toen Edwin Holmes was.  Reeds weken op voorhand had ik wegens het snel naderende oorlogsgeweld de avond ervoor aangestipt als moment om er tussenuit te knijpen. Dat dacht ik alleen te doen. Diep in de nacht zat ik nog op mijn schraal ingerichte kamer op de bovenverdieping klaar om ervan door te gaan. Het laatste artillerievuur klonk alsof het op nauwelijks een kilometer afstand plaats vond. Uiteraar...