Naam- en eindeloos

Back then I made a little side money writing reviews for a newspaper, and it goes without saying that when, one morning, I came across an invitation in my mailbox from a befriended, by lineage abundantly well-to-do artist-cinematographer who was commencing to make himself a name in various artistic circles, asking me to come over to his mansion where he had himself a small, private home theater installed, to watch a movie in select company, I didn't hesitate for the blink of an eye to accept. Assuming it concerned a preview of his latest work and anxiously looking forward to the result, I arrived (for the main part of the route I had taken a train out of town, subsequently I covered the last stretch along various country lanes by foot under a bright afternoon sun) on the designated date a little before the specified time on site. At the end of the in beige-colored gravel coated, lengthy driveway that, coming from the street-side fence, ended in a minor roundabout, behind which the ...

In die tijd verdiende ik wat bij door reviews te schrijven voor een krant, en toen ik op een dag in mijn brievenbus een uitnodiging van een bevriende, van huis uit erg welgestelde kunstenaar-cineast die in artistieke kringen best wel naam begon te maken, vond om in zijn landhuis waar hij een kleine thuisbioscoop had ingericht in een select gezelschap een film te komen bekijken, aarzelde ik dan ook geen moment om daar op in te gaan. Ervan uitgaande dat het om een avant-première van zijn nieuwste worp ging, en uitermate benieuwd naar het resultaat arriveerde ik (voor het grootste deel van het traject, de stad uit, had ik de trein genomen, daarna legde ik onder een stralende middagzon via allerlei landwegen het laatste stuk te voet af) op de afgesproken dag iets voor het aangegeven uur ter plaatse. Aan het eind van de lange, met crèmekleurig grind bedekte oprijlaan die vanaf het hek aan de straatkant uitmondde in een kleine rotonde, waarachter het gebouw statig en breed oprees, trof ik tw...

Ik was voor dat weekend helemaal uitverkocht en besloot ervan gebruik te maken dat de optredens nog enkele uren zouden doorgaan om de teugels nog even te vieren. Ik nam een tweetal rolletjes bankbiljetten uit mijn uitpuilende rugzak en gaf de reeds lang dienst doende, verweerde tas in bewaring bij de verloren voorwerpen. Vervolgens zocht ik de toiletten op waar ik mijn zakken leegschudde op het neergelaten wc-deksel. Naast een heleboel stofpluisjes en wat onbestemd gruis bestond de overgebleven oogst uit ettelijke opdrogende brokjes rode pasta, een lichtgele capsule die ik openbrak en waarvan ik de fijnkorrelige inhoud bij de rest goot, en nog een behoorlijk hoopje wit en bruin poeder. Met mijn handen veegde ik alles samen naar het midden van het hardplastieken oppervlak en spuwde ik eens flink op het bonte mengsel om het te bevochtigen, zodat ik alles samen kon rollen tot een kleverige, qua substantie uniforme massa ter grootte van een dikke knikker. Nadat ik die nog even op handtemp...

  Op één van zijn zwerftochten door Frankrijk raakt Mauk Jensen aan de praat met Slow Bear... Aan de vooravond van de release van 'Message from the West' brengt een uitgebreid gesprek met Slow Bear ons via het overlopen van zijn talrijke artistieke verwezenlijkingen onder meer bij de ondoorgrondelijkste wateren waaruit creatie ontstaat, de interactie tussen tekst en muziek en het heil dat hij van kunst als maatschappelijke kracht verwacht om verloren spirituele connecties te herstellen. Na een bewogen pad als gitarist-songschrijver van Grant Moff Tarkin, waarvan de hoofdweg zich doorheen het eerste decennium van de nieuwe eeuw kronkelde, doorzwom bezieler Huddie ondertussen ook al heel wat watertjes onder zijn huidige, aanvankelijk als soloproject in het leven geroepen artiestennaam. Op zijn recentste worp, opnieuw een productionele joint-forces met Katie Alice Greer, bewijst een collectie bedrieglijk stiekem ingenieuze songs die drijven op intrigerende lyrics, catchy hooks e...