Naam- en eindeloos

Zoals reeds lang vast lag ging hij die middag op pad met een even duidelijk als onvermijdelijk doel voor ogen. Enkel en alleen daarom was hij er immers jaren geleden op uitgestuurd. Toen hij indertijd voor het eerst bezit nam van Geoff Fizzsimons' fysieke omhulsel bleek echter meteen dat de voorbereiding die hij gekregen had, lang niet toereikend was. Geoff's ouders concludeerden met name al vlug dat de plotse veranderingen in hun zoons persoonlijkheid verontrustend veel verder gingen dan opflakkeringen van een tot volle wasdom komende pubertijd, en lieten hem uiteindelijk - als hun laatste, in groeiende wanhoop goedbedoelde redmiddel - langdurig, gedwongen in een psychiatrische instelling opnemen. Hier wist hij niet wat hem overkwam en had hij de meest miserabele tijd. Zijn enige troost vond hij in het plakkaat dat in de receptiehal was opgehangen waarop te lezen stond dat de bij het surrealisme aanleunende schrijver-kunstenaar Henri Michaux op deze plek in de jaren '50 g...

Vandaag zou de spanning die hier al een hele week in huis hing en waar ik mij met mijn neefje Tom en nichtje Bea zoveel mogelijk voor had trachten af te sluiten, tot een culminatiepunt komen. Waar het al dagenlang een voor ons geheimzinnig gehouden aan- en aflopen van familieleden was, leek niemand zich echt om ons te bekommeren en beschikten we dus over een grote mate aan vrijheid. Het voelde allemaal een beetje aan zoals het begin van 'Home Alone' zij het dan zonder de positieve anticipatie van een verre reis, namelijk meer beklemmend, met een in de lucht hangende (aan Couperus' beste werk herinnerende) sfeer van noodlottig onheil. Na een onrustige, woelige nacht waren we vroeg uit de veren en improviseerden we schichtig een ontbijt in de langzaam in chaos verzonken keuken. De dageraad bleek op dat moment echter een leugen; de zon was verdwenen en de ramen waren grauw en vlokkig, ook al was het nog zomervakantie. Niettemin zetten we ons de vorige avond bedachte plan door...

  Wouter Vanhooren : 'Henri Michaux' Einde' (110 x 90 cm)

Toen ik stond aan te schuiven om drank te bestellen dacht ik dat ik Piechem Pinner zag lopen over het met twee grote tenten, een kleiner overzeild podium en een heleboel omringende caravans, kraampjes, togen en schuiltentjes beschilderde, tegen de laatste verwachtingen in droog gebleven terrein. In gezelschap van een mij zeker onbekende, uiterlijk leeftijdsloze man wekte hij een verwarde indruk. Piechem was de avond ervoor in een rusteloze slaap gevallen onder het irriterende geluid van talloze vlagen stortregens die tegen zijn raam kletterden en een gure wind die er met onregelmatige tussenpozen ook nog eens steeds dezelfde berkentak tegenaan zwiepte. Waar zijn plotse ontwaken aanvatte met een hem ondertussen welbekende slaapparalyse, voelde hij zich al snel uit zijn lichaam richting plafond zweven. Bovengekomen keek hij neer op zijn slapende zelve en zag tot zijn afgrijzen een lugubere gedaante op een stoel aan zijn hoofdeinde zitten. Toen deze zijn met een lange, donkere, door overm...

Nadat ze twee dagen aan het ziekbed van Mauk had gezeten, viel plots een sluier voor haar gezicht weg en keek ze door de ogen van haar ondertussen overleden moeder. Ze ging jaren terug in de tijd en vanaf de bestuurdersstoel zag ze in de reflectie van de achteruitkijkspiegel zichzelf als kind met opgetrokken knieën in de auto zitten. Ze herinnerde zich dat moment nog goed en bedacht met een zweem van melancholie dat ze er op dat moment nog niet de minste notie van had dat haar leven met rasse schreden een kantelpunt naderde. Onderweg naar huis draaiden ze een omhooglopende oprit naar de ringweg rond de stad waar ze indertijd woonden, op, toen ze haar eigen stem – zij het die van tijden geleden – gedecideerd “Stop!” hoorde roepen. Haar moeder manoeuvreerde zo snel haar reflexen het toelieten naar de pechstrook, hield daar even halt en reed, meer dan enkele verkeersregels negerend, vastberaden achteruit tot waar ze haar veilig konden laten uitstappen voor een hoog betonnen gebouw waa...

  Wouter Vanhooren - 'Songbirds' (30x40 olieverf op doek)

Ilse Derden