Naam- en eindeloos

Vanachter zijn bureau in zijn werkkamer hoorde Peter O'Connor uit de achtertuin een gil komen die zowel van zijn vrouw als van zijn dochter kon zijn. Hij haastte zich via de keukendeur naar de patio die op het zuidwestelijk gerichte, in struikgewas en bosschages uitlopende gazon uitgaf en zag beiden in het schemerduister verschrikt op hem af komen rennen. Helemaal buiten adem bereikte Barbara hem als eerste, duwde hem onverwijld opzij en stormde door paniek bevangen het huis in, op de voet gevolgd door zijn vrouw Wendy die zich in eenzelfde toestand bevond en – hij moest zich nog reppen zelf mee binnen te geraken - de deur achter zich meteen in dubbel slot draaide en daarbovenop zelfs het beveiligingshaakje vastmaakte. Nog nahijgend en in een soort shocktoestand trachtten ze middels ongecontroleerde gebaren en een gehaaste, weinig doordachte woordenbrij, zo goed en zo kwaad als hun gesteldheid het toeliet, duidelijk te maken wat er aan de hand was. Met enige moeite kon hij eruit op...

Ze waren een tweeling. Ze zaten in dezelfde klas van het derde leerjaar in het plaatselijke dorpsschooltje. Terwijl ze beiden rank van postuur waren en eenzelfde kapsel deelden (recht afgesneden op schouderhoogte en vooraan net boven de wenkbrauwen) leken ze verder niet op elkaar. Elsbeth was immers lang en donkerharig, en Tiffany kleiner en licht van haarkleur. Ook innerlijk en capaciteitsgewijs waren ze geen kopieën, maar vulden ze elkaar aan tot een geheel dat de som der delen ruimschoots oversteeg. Omdat Els goed kon schrijven en Tiff dan weer barstte van de ideeën konden ze samen een op alle vlakken geweldig verhaal in elkaar steken, terwijl ze er elk op zichzelf niet bijster veel van bakten. Bij de ene bleef de bladzijde dan grotendeels leeg omdat ze geen inspiratie had, en de andere pende wel heelder bladen vol zij het zonder enige samenhang noch structuur zodat er weinig uit op te maken viel. Doordat één van beiden telkens in hoge mate beschikte over een vernuftige synthetisere...

Zijn vrouw Barbara had hij al even niet meer gezien, en ze zou nog wel enkele dagen weg blijven. Harald Sprechwachel zat reeds een hele poos alleen thuis, bier te drinken, muziek te luisteren en tv te kijken. Af en toe nam hij ook het rondslingerende 'The Adding Machine' van William S. Burroughs ter hand en las hij één der hierin gebundelde essays. De daar opgeworpen suggestie dat de realiteit zoals we die kennen zo maar eens een gekristalliseerde droom zou kunnen wezen, vond hij een treffende verwoording van hoe hij zelf de werkelijkheid ervaarde. Terwijl de tijd versluierd en weinig lineair voorbij ging, als een wandeling in erg dichte mist waarbij je nooit precies wist hoeveel afstand je nu net had afgelegd, bevond hij zich in een staat van onbekommerde, lichte dronkenschap, die hij – zoals hij ze de laatste halve week doelbewust opgebouwd en zorgvuldig gecultiveerd had – desgevallend nog dagen kon aanhouden. Hij voelde zich volledig ontspannen en liet zijn gedachten de vrij...

Hoewel hij zich achteraf gezien altijd wel wat een buitenstaander had gevoeld, verliep zijn jeugd vrij normaal. Vanaf zijn vroegste herinneringen nam hij aan dat hij een druppel in een stroom was die zich samen met alle andere druppels willens nillens liet meevoeren. Deels doordat hij zich makkelijk aan de omstandigheden aanpaste, deels omdat hij ervan uitging dat iedereen zich min of meer in de dezelfde fluïde situatie bevond, dacht hij naadloos op te gaan in de massa. Later zag hij pas in dat als de anderen 'The Breakfast Club' waren, hij 'River's Edge' was. Dit besef maakte dat de dagdagelijkse sleur (zeker als deze zich-onder-de-mensen-begeven inhield) hem vaak teveel werd, en om zich hiervan af te sluiten had hij er een gewoonte van gemaakt iedere dag enkele uren in opperste concentratie al redenerend over de bestaansgrond van de fysieke wereld door te brengen. Met immer groeiende twijfel aan de soliditeit van diens basis kwam hij steeds uit op een grotendeel...

Zoals reeds lang vast lag ging hij die middag op pad met een even duidelijk als onvermijdelijk doel voor ogen. Enkel en alleen daarom was hij er immers jaren geleden op uitgestuurd. Toen hij indertijd voor het eerst bezit nam van Geoff Fizzsimons' fysieke omhulsel bleek echter meteen dat de voorbereiding die hij gekregen had, lang niet toereikend was. Geoff's ouders concludeerden met name al vlug dat de plotse veranderingen in hun zoons persoonlijkheid verontrustend veel verder gingen dan opflakkeringen van een tot volle wasdom komende pubertijd, en lieten hem uiteindelijk - als hun laatste, in groeiende wanhoop goedbedoelde redmiddel - langdurig, gedwongen in een psychiatrische instelling opnemen. Hier wist hij niet wat hem overkwam en had hij de meest miserabele tijd. Zijn enige troost vond hij in het plakkaat dat in de receptiehal was opgehangen waarop te lezen stond dat de bij het surrealisme aanleunende schrijver-kunstenaar Henri Michaux op deze plek in de jaren '50 g...

Vandaag zou de spanning die hier al een hele week in huis hing en waar ik mij met mijn neefje Tom en nichtje Bea zoveel mogelijk voor had trachten af te sluiten, tot een culminatiepunt komen. Waar het al dagenlang een voor ons geheimzinnig gehouden aan- en aflopen van familieleden was, leek niemand zich echt om ons te bekommeren en beschikten we dus over een grote mate aan vrijheid. Het voelde allemaal een beetje aan zoals het begin van 'Home Alone' zij het dan zonder de positieve anticipatie van een verre reis, namelijk meer beklemmend, met een in de lucht hangende (aan Couperus' beste werk herinnerende) sfeer van noodlottig onheil. Na een onrustige, woelige nacht waren we vroeg uit de veren en improviseerden we schichtig een ontbijt in de langzaam in chaos verzonken keuken. De dageraad bleek op dat moment echter een leugen; de zon was verdwenen en de ramen waren grauw en vlokkig, ook al was het nog zomervakantie. Niettemin zetten we ons de vorige avond bedachte plan door...